ένας πίνακας μικτών τεχνικών πάνω σε mdf.
Παρακολούθησα την προηγούμενη εβδομάδα ένα online μάθημα της
Tamara Laporte
και ξεκίνησα δειλά να σχεδιάζω κοπέλες σε χαρτί ακουαρέλλας.
Μου άρεσε τόσο πολύ η όλη διαδικασία που αποφάσισα να φτιάξω μια κοπέλα πάνω σε mdf.
Last week, I watched an online course of
Tamara Laporte
and I began drawing girls with watercolors.
I liked so much the whole process that I decided to create an mdf painting with a girl.
Έκανα αρχικά ένα σκίτσο της κοπέλας και έκοψα το περίγραμμά της στο mdf.
Firstly, I made a sketch of the girl and I cut the outline of the mdf board.
προχώρησα στο φόρεμα που είναι κολλάζ (χαρτί εκτύπωσης, ύφασμα, δαντέλα.).
Το χρωμάτισα με ακρυλικά χρώματα.
After I drew the face with acrylic paint and pastels,
I made the dress with printed paper, fabric and lace)
I colored it with acrylic paints.
Το φόντο είναι ένα πιο χοντρό mdf
Το έβαψα όλο με μαύρο ακρυλικό χρώμα και στη συνέχεια πέρασα σε κάποια σημεία
πάστα κρακελέ.
και τα κόλλησα μαζί με μεταλλικά γρανάζια στο φόντο.
Ως κόλλα χρησιμοποίησα τη
heavy body gel.
The background is a thicker mdf board,
on which I made the watch design with modelling paste and stencil.
I painted it with black acrylic paint and then I used crackle paste, Artex powders, gears etc.
I used heavy body gel to stick them all.
Τέλος, έφτιαξα την κουρτίνα από
λινάτσα βουτηγμένη σε
διάφανο σκληρυντικό Artex.
Finally, I made the curtain of burlap which was dipped in a transparent handener.
"Κάθε μέρα περνούσα από εκείνο το στενό δρομάκι πηγαίνοντας στη δουλειά.
Ποτέ δεν κοιτούσα γύρω μου γιατί πάντα ήμουν πολύ βιαστικός.
Εκείνη, όμως, την ημέρα μια φιγούρα σ' ένα παράθυρο του πρώτου ορόφου
μιας διώροφης οικοδομής μου τράβηξε την προσοχή.
Δεν πρόλαβα να κοιτάξω ξανά και η φιγούρα είχε χαθεί.
Τις επόμενες μέρες κάθε φορά έριχνα μια ματιά προς τα εκεί
αλλά αντίκριζα μόνο μια μπεζ λινή κουρτίνα.
Πέρασε αρκετός καιρός ώσπου ήρθε εκείνη η στιγμή
που καθώς περνούσα η κουρτίνα τραβήχθηκε και την αντίκρισα.
Σταμάτησα στο απέναντι πεζοδρόμιο και την κοιτούσα,
την κοιτούσα, δεν ξέρω πόση ώρα πέρασε... είχα χάσει το χρόνο.
Ήταν μια κοκκινομάλλα κοπέλα γύρω στα είκοσι με μεγάλα γαλάζια μάτια.
Το βλέμμα της σε μαγνήτιζε.
Σαν να ήθελε να σου πει πολλά αλλά παράλληλα να τα έκρυβε τόσο βαθιά μέσα της.
Της χαμογέλασα, τα μάγουλά της κοκκίνισαν, μα δεν ήμουν σίγουρος αν με κοιτούσε.
Μετά από λίγη ώρα τράβηξε την κουρτίνα και χάθηκε ... εγώ εκεί κοκαλωμένος.
Κάθε φορά που έβρισκα λίγο χρόνο, πήγαινα στο παράθυρο και κοιτούσα έξω
ή τουλάχιστον έκανα πως κοιτούσα γιατί στην ουσία ταξίδευα αλλού.
Ο χρόνος γύριζε πίσω, άφηνα την καρδιά να με πάει ξανά στον τόπο μου,
σε μια άλλη χώρα, στο σπιτικό μου,
άκουγα ξανά τους γονείς μου να γελούν, τα αδέρφια μου να παίζουν ξέγνοιαστα.
Ένιωθα να μυρίζω τα αρώματα και να γεύομαι τις γεύσης μια άλλης εποχής,
που δεν ξέρω αν θα καταφέρω να ζήσω ξανά.
Πλέον δεν ξέρω που είναι οι δικοί μου, δεν έχω όνειρα για το μέλλον,
όλα μου φαίνονται τόσο αβέβαια, ξεφτισμένα, σκουριασμένα... ο χρόνος σταματημένος εδώ.
Τράβηξα να κλείσω την κουρτίνα
και τότε αντίκρισα έναν νεαρό στο απέναντι πεζοδρόμιο να με κοιτάζει."
julD
Σας ευχαριστώ που με επισκεφθήκατε.
Thank you for visiting my blog.